En de zon gaat weer onder, zoals elke dag.

Doelen had ik niet, dus deze kon ik niet bereiken.
Verplichtingen had ik niet, dus deze kon ik niet vervullen.
Afspraken had ik niet, dus deze kon ik nakomen.

Misschien ben ik wijzer geworden, of heb ik mensen laten lachen.
Misschien in onwaarheden geloofd, of mensen gekwetst.
Misschien ben ik slechts enkele micrometers gegroeid.

Toch is een dag als deze niet eerder voorbij gekomen en zal ik hem in de toekomst nooit meer tegenkomen.
Maar of ik hem over had kunnen slaan?

Gelukkig ben ik ook vandaag weer de gelukkig toehoorder van een gesprek over het ongemak van de OV-chipkaart.
Gisteren gelukkig ook en eigenlijk al een paar maanden. Het is dan ook uitermate ingewikkeld en ik snap ook niet hoe ‘ze’ van de bevolking konden verwachten ooit met de chipkaart te kunnen dealen.

Wat zal het zijn als Nederland straks wél weet hoe dit verschrikkelijk onhandig vervoersbewijs te gebruiken. Waar zal men dan in hemelsnaam over moeten praten, discussiëren…

Ik baal nu dan ook verschrikkelijk dat de man tegenover mij ‘verkeersdeskundige’ is. Dat is zo iemand die wel weet hoe het werkt. Haarfijn legt hij omzittenden uit hoe het werkt.

Niet doen, meneer! Alstublieft niet doen! Daar gaat onze collectieve ergernis!

Net nog zat ik in die heerlijk zachte ‘opastoel’ met een laptop op mijn schoot, plots word ik naar buiten gesleurd.
Ik laat het zomaar gebeuren en ga er welliswaar niet eens tegenin. Dubbele informatie, maar het staat wel mooi, toch?
Eenmaal buiten zie ik dingen die me nog nooit eerder opgevallen zijn en na een lange, maar toch ook korte, reis kom ik uit bij een gigantisch grasveld. Hier was ik al lang naar op zoek.
Het gras kriebelt onder mijn tenen en mijn haar wappert als in een Garnier Fructisreclame zonder deze shampoo te gebruiken. In slomotion ren ik een eind en grijp ik met mijn handen de hoger halmen.
De picknickmand staat al klaar. De geur van verse broodjes schiet mijn neusgaten in en ik laat me verwennen door de zon die, in al haar overvloed, aan de hemel staat.
Ik leg afstanden af die niet te meten zijn en doe dat in enkele seconden.
Meegetrokken door enkel een gitarist, een saxofonist en een percussionist.
Ik weet, dit is een dagdroom. Maar knijp me niet, alsjeblieft niet nu, want dan zit ik weer ‘gewoon’ in die heerlijk zachte ‘opastoel’.

REDEN 309
DE MOOISTE TIJD VAN JE LEVEN
Tja, reden genoeg.

Mijn keuze hing niet af van een groot aantal omdats.
Mijn keuze hing af van een gebrek aan tijd en informatie.
De open dag was het in ieder geval níet wat mij nieuwsgierig maakte naar de HU. Na een uur reizen kwam ik aan in Midden-Nederland en was het nog een hele zoektocht naar de Faculteit voor Communicatie & Journalistiek.
De felgekleurde HU-shirts van de vrijwilligers waren gelukkig al van ver te zien en zodra zij ook mij gezien hadden kon ik er niet meer omheen.
Vergeleken met mijn kleine middelbare school was dit gebouw toch echt reusachtig. Het vinden van het juiste lokaal was dus al een hele klus. De lokalen hier hadden niet simpelweg alleen een nummer.
Net voordat de deur sloot schoot ik naar binnen. Precies op tijd voor de presentatie over de studie Bedrijfscommunicatie.
Ik was benieuwd.

Voor de klas stond een al wat oudere docente. ‘Wijsheid komt met de jaren’, zeggen we dan, maar toen zij begon met haar PowerPoint raakte ik toch wel enigszins teleurgesteld.
Dit was echt een presentatie van de onderste plank!
De sheets bevatten meer tekst dan dat ze überhaupt vertelde en de zinnen eindigden niet met één, maar met vier uitroeptekens. Over het gebruik van interpunctie in een PowerPoint nog maar te zwijgen. Het ‘hilarische’ filmpje dat de studenten in elkaar hadden gezet wekte de indruk alsof ze in Auschwitz waren beland bij het kiezen van deze studie. Zo enthousiast waren ze!
Je begrijpt natuurlijk wel dat ik in één keer om was.

De tijd begon te dringen en als ik niet een jaar niks wilde gaan zitten doen moest ik toch wel snel een geschikte opleiding zien te vinden. Eigenlijk vanuit die motivatie schreef ik me toch maar in voor HBO Bedrijfscommunicatie in Utrecht. Niet een hele goede start dus.
Maar wat niet is kan toch nog komen. Eenmaal studerende heb ik het eigenlijk prima naar mijn zin. En stel dat ik aan het eind van het jaar denk: ‘dit is het toch niet helemaal’, dan ga ik toch gewoon wat anders doen? Dit heb ik helemaal zelf in de hand en dat is wat mij motiveert. Maak gebruik van de vrijheid die je hebt. Dat zorgt dat jij kan gaan genieten van ‘de mooiste tijd van je leven’.

Vandaag was het dan zo ver…
Mijn eerste eigen column kwam om 17:10 uit de printer rollen. Vers van de pers, met natuurlijk een fotootje erbij. Een droom kwam uit.

Nou oké, eigenlijk was het iets minder spectaculair. Om de studiepunten voor het vak ‘een bedrijfsblad maken’ te halen moesten wij, hoe gek het ook klinkt, een bedrijfsblad maken. Twintig pagina’s die opgevuld moeten worden. Onderdeel uitmaken van een redactie als journalist en fotograaf. Complete chaos, miscommunicaties én een deadline: vanmiddag 17:00.
Je begrijpt dat het hartstikke gezellig was op ons ‘kantoor’.
Maar toen na uren zwoegen ons eerste eigen product uit de printer kwam rollen waren wij stiekem wel wat trots. En daar, op bladzijde 10 stond mijn eerste eigen column. Tijd voor een feestje!:-)

Een aantal uur geleden is Haïti getroffen door een heftige aardbeving van 7,0 op schaal van Richter. Het epicentrum lag vlakbij Port au Prince en in de omliggende gebieden is de schade groot.
BNN vertoont foto’s, videobeelden en geluidsfragmenten van de chaos.
Huizen zijn ingestort, auto’s omgevallen en de mensen rennen over de straat. Lichamen liggen onder het puin met pijn, verminkt al dan niet dood.
Zelfs de ‘trots’ van het land, het presidentieel paleis, is ingestort. Als zelfs dat is ongestort… Hoe veel te meer zijn de armsten er dan aan toe?
Ik kan het niet aanzien.
Recent nieuws uit Bon Repos is er niet, dus hoe het kinderdorp er aan toe is weet niemand.
Ik voel me zo nutteloos nu ik hier zit. Terwijl ik me hier druk zit te maken over mijn deadlines en tentamens liggen daar de mensen onder het puin.

Trek Uw kinderen onder het puin vandaan.
Kom met liefde voor de vrouwen en schenk kracht aan de mannen.
Bescherm de kinderen, zo onschuldig als ze zijn.
Schenk wijsheid aan de hulptroepen en inzicht aan de regering.
Overspoel het land met herstel en vrede.

Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn.’

Krachtige aardbeving in Haïti

dinsdag 12 januari 2010 | 23:27 | Laatst bijgewerkt op: dinsdag 12 januari 2010 | 23:37

PORT-AU-PRINCE (ANP) – In Haïti heeft een aardbeving plaatsgevonden van 7,0 op de schaal van Richter. Dat heeft het Amerikaanse geologische instituut USGS bekendgemaakt. Het epicentrum van de beving lag ongeveer 16 kilometer van de hoofdstad Port-au-Prince. De aardbeving gebeurde op een diepte van slechts 10 kilometer onder het eiland.

Er is een tsunami-alarm uitgevaardigd voor Haïti, Cuba, de Bahama’s en de Dominicaanse Republiek. Een aardbeving vanaf 7,0 op de schaal van Richter kan zware schade veroorzaken. Op het moment van de beving, die eerder gemeld werd als 7,3 op de schaal van Richter, brak paniek uit in het land. Er zijn vooralsnog geen berichten over doden of schade. Er zou een ziekenhuis zijn ingestort, aldus Amerikaanse media.
Haïti is een van de armste landen ter wereld. Het ligt op het westelijke deel van het eiland Hispaniola in de Caribische zee. Het ligt 275 kilometer ten westen van de Dominicaanse Republiek.

Vriendelijk verzoek ik u allen mij niet meer te stalken met de vraag wat mijn ‘street reputation’ is.
Aangezien ik geliefd word door mijn Vader begrijpt u dat een eventuele ‘street reputation’ mij geen moer interesseert.
Bij voorbaat dank.

Een grauwe wereld kleurt wit.
Mensen, verstopt in hun winterjassen, staan wolkjes te blazen.
Ik begin aan mijn derde kop warme choco.

Tja, ook ik moest vandaag maar wachten op een trein die niet kwam opdagen.
Daarbij vergat ik mijn handschoenen en ben ik mijn warme muts verloren.

Maar hoewel het buiten koud is, en de NS een dagje ijsvrij neemt, is het lente bij mij in huis.
Stiekem heb ik op de terugweg een heel eind door de sneeuw gehuppeld in het donker.
Ik genoot.
Wat is verliefd zijn toch fijn!

Ach en wee, het is weer zover.
Al vanaf 6 december 2008 zie op tegen het moment dat Sint en Pieternella de Nederlandse havens weer in zouden varen.
Jong en oud raakt geobsedeerd door een schijnvertoning van zo’n katholieke Turk (opzich wel fenomenaal) in een rode jas en zijn geteinte pieterbazen. Hij wordt aanbeden door menig kinderhart en luidkeels wordt hij toegezongen. Vijftig euro per uur verdient hij met een mijter op zijn hoofd en wat slap geouwehoer. Geldtrekkerij, een grote commerciële bende is het.
Toen ik nog lag te bakken op het strand, leverde Bolletje alweer haar eerste kruidnoten. Dan denk ik, verwijder de sneeuwvlokken en paardenvoetjes van de verpakking en laat ze gewoon het hele jaar liggen.
En dan die kinderen die aan de buis gekluisterd zitten en zo worden meegevoerd naar het zonnige Spanje, waar de Sint zijn voorbereidingen treft. De schoenen worden gezet, volgestouwd met peen en suiker en vol verwachting kloppen de hartjes.
Wist u trouwens dat men in de vijftiende eeuw ook al de schoen zette? Deze werd gezet in de Sint Nicolaaskerk in Utrecht, werd gevuld door de rijkere Utrechtse burger en geleegd door de armere. Helaas heeft deze traditie niet bepaald stand gehouden, althans, niet met deze aard. Dit even als stukje verdieping.
Waar ik ook hondsdol van wordt zijn die akelige sinterklaasliedjes met teksten als ‘Zie de maan schijnt door de bomen, makkers staakt uw wild geraas’ (ik hoor vrijwel altijd iets in de trant van ‘makker staartje wild geraas’) en ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’ (brr, hoe wettisch!)
Of van die lolbroeken die het grappig vinden om hun sinterklaasgedicht te beginnen met ‘De sint zat eens te denken…’, juist om dat het zo cliché is.
Ik zat me net al af te vragen of het mogelijk is om deze traditie te breken hier in Nederland, of dat ik me hier elk jaar opnieuw weer aan moet irriteren. Je zou er toch bijna moedeloos van worden…
Gelukkig nog één week en dan ben ik er weer voor een tijd vanaf.
Alhoewel, je weet natuurlijk nooit hoe vroeg de kruidnoten dit jaar alweer in de schappen liggen…